Met 2 Nijverheid naar de IJSTIJDBERG

Het is een beetje een vreemde titel: ijstijdberg?

De ijstijden, daar heb je wellicht al over gehoord. Lange perioden, tienduizenden jaren lang, was het op Aarde veel kouder dan nu. We kennen zeker al vier ijstijden. Het landschap zag er toen een beetje uit als in Siberië of Ijsland: boomloze vlakten, heuvels, met een beetje gras, een héél veel wind.

De wind zorgde ervoor dat zand op hoge heuvels waaide: duinen. Net als aan de zee. Dat noemen we rivierduinen. In Sint-Amandsberg zijn er zo wel een paar: de Krekelberg, de hoogten bij de Bouwmeesterstraat, langs de Dendermondsesteenweg in Destelbergen en natuurlijk de Kapelleberg in Sint-Amandsberg.

Die berg is dus een heuvel, en hij is er al heel lang: al minstens 10 000 jaar en misschien al langer. De mensen hebben die altijd gekend, misschien stelden ze zich er weinig vragen bij. De oudste weg naar Antwerpen liep er netjes omheen (dat is nu de Achterstraat) en pas in de 19° eeuw legden ze de Antwerpse Steenweg aan tegen de heuvel, die ze een beetje afgroeven.

Daardoor is hij zo steil aan één kant.

Op de top liet men 200 jaar geleden een kleine kerk (een kapel) bouwen. En een kerkhof inrichten. Op dit kerkhof, het Campo Santo (heilig veld) zijn tientallen kunstenaars en politici begraven, en ook wetenschappers.

Het was prachtig weer, en warm, en overal waren de herfstkleuren prachtig. De jongens zijn toffe kerels en we wandelden rustig en babbelend langs de oude Sint-Amandsbergse straten. De Jef Crickstraat is genoemd naar een schrijver en de kasseistenen komen uit een vulkanisch gebied nabij Lessen (Geraardsbergen). We leren over gesloten/open bebouwing, rijwoningen, villa, erker, belastingen, ankers en nog veel meer. Veel te veel eigenlijk. Echt een les in openlucht. Krasimir zegt dat hij nu altijd op die dingen let, en vroeger niet.

Op het kerkhof waren we onder de indruk, vooral ook Cihat, van de kindergraven; die zijn aandoenlijk, je wordt er verdrietig van. Sommige zijn mooi versierd, het grijpt je wel aan. Die arme kinderen, die arme ouders. Er zijn kindjes die maar één dag hebben geleefd. Op de oude foto’s kijken de mensen zeer serieus, maar de kinderen op die oude foto’s lachen bijna allemaal.

Opvallend zijn de Franstalige grafteksten. Dat was een mode in Gent, de mensen schepten op met hun Franstaligheid.

Ook liggen hier veel families in kelders bijeen; dat wisten we niet, dat dat bestond.

Onder de achterzijde van de kerk is een kelder met schuiven. De meester zegt dat er mummies in liggen. Vroeger kon je er in, maar nu is het stevig op slot.

Luc de Vos, de zanger, is ook begraven op de heuvel, in een houten graf! Er liggen plectrums bij voor gitaren, en aandoenlijke tekstjes. Kijk maar naar de foto’s.

Tot slot zijn we de oud-directeur van het GITO, Romain Denert, gaan bezoeken. Hij is in 1993 gestorven. Het was een fantastische mens, die een zeer goede directeur was. Onder zijn leiding had het GITO bijna 500 leerlingen.

Na een rondje om bloemen te kopen voor op zijn graf, en een bezoek aan het monument van de oorlog, stapten we naar onze klas om nog een beetje tekeningen te maken, als verwerking van deze leuke leeruitstap.