2 Nijverheid A    maandag 22 februari 2016

 

Eindelijk zouden we dan een keer een uitstap naar de Kastelensite van Destelbergen gaan maken. De wandeling is al een keer uitgesteld. Maar we kijken enigszins ongerust naar boven: gaat het regenen of niet? Ze voorspellen regen, maar de radar en het KMI melden dat het maar ‘heel licht’ zal gaan regenen en nog niet de hele tijd door.

 

Dus zetten we aan: we stappen dapper onder een grijs wolkendek naar de Rozebroeken. Hier legt de leraar uit dat dit eigenlijk een eeuwenoud moerasgebied is. Broek is een oud Vlaams woord voor ‘moeras’. Ook het woord ‘meers’ is zo’n moeraswoord. Het is hier en daar zelfs nog verwilderd, net als in de prehistorie!

Dat is natuurlijk voor een leraar Geschiedenis een meevaller. Hij kan het landschap tonen zoals het er in de Romeinse periode bijlag! Achter de Rozebroeken ligt een vochtig bos. Ze zijn er nu wel aan het werken met een kraan…modder overal alom. De leraar geeft niet enkel Geschiedenisles.

Hij geeft ook Plastische Opvoeding. Euh…in een bos? Plastische Opvoeding. Jawel: fotografie. Het gaat over ‘tegenlicht’ en ‘flashen’ en kleurverzadiging…en zelfs…(hou je vast) lichtcompensatie. Maar dat woord kunnen de kerels niet uitspreken zonder hun tong te verstuiken.

Voor Natuurwetenschappen kan de uitleg over het ‘kleefkruid’ en over de ‘ragebol’ dienen. Deze planten gebruiken de pels van dieren om zich in te haken, en zo de zaadjes te verspreiden.

Overal in dit oude bos liggen grote brokken steen. Het zijn resten van een afvalstort. Alles, maar dan ook alles werd hier gegooid, jaren geleden. Een lijstje? Autobanden, flessen, brokken steen van kerkhoven, beton, oud ijzer, plastic, olievaten met olie erin, vaatwerk, dode dieren, voeding, hout, volledige autowrakken, allerlei chemische middelen. De mensen leren moeilijk bij: in een hoek liggen wel tweehonderd blikjes (Jupiler, man, dit is uw bier) op een hoop. Ze maken hier vuurtjes, gooien nog steeds plastiek en papier op een hoop. Man, man, wat zijn mensen vuile beesten.

We bereiken dan eindelijk onze ‘nationale rivier’ de Schelde. Eigenlijk is hij een ‘stroom’, want hij mondt in de zee uit. Hij bevat hier in dit stuk niet al teveel water, ondanks de regen die inmiddels is beginnen te vallen. De Schelde is hier nog onderhevig aan de getijden van de zee: eb (dalend water) en vloed (stijgend water). Dat komt door de Maan, waar de Aarde tweemaal per etmaal langs passeert. De zee ligt op nul meter, maar de Schelde slechts op 2 m boven de zee. Aangezien het water wel vier meter kan stijgen, gaat het hier tot in Gent wel 2 m omhoog en omlaag, elke dag tweemaal.

Arme jongens, ze regenen kletsnat. Mis gekozen. We bereiken op de Scheldedijk, die het water moet tegenhouden, een klein café: In Het Schippershuis. Vroeger, héél lang geleden, wel honderd jaar, kwamen de vissers en schippers hier een pintje drinken en een hapje eten. Ik weet nog, dat dertig jaar geleden, in dit huisje twee oude mensen het café openhielden. Er was een oude Leuvense kachel, met kolen, en een stel portretten van …Koning Albert I en zijn vrouw Elisabeth. Albert I is al dood van 1934. Dat is 82 jaar geleden.

Het regent, regent en regent. Wat een vreemde regen: het zijn allemaal ronde druppeltjes die in alle richtingen vliegen. Mijn paraplu laat mijn hoofd droog, maar mijn broekspijpen en schoenen zijn al even nat als van alle anderen.

De Bergenmeersen zijn oude moerassen langs de rivier. Vroeger waren dat weiden, maar nu zijn het echte natuurgebieden. Hier komen duizenden vogels uitrusten van hun reis naar het Noorden of het Zuiden, naargelang het seizoen.

Je ziet hier meeuwen, reigers, ganzen, eenden en krokod…ik bedoel allerlei soorten watervogels.

Zo, de helft van de afstand zit erop. De jongens willen nu echt wel naar ‘huis’ op school. We stappen snel naar de Kastelensite van Destelbergen en snel toon ik links en rechts een villa, een kasteel, een klein zandheuveltje. Destelbergen wil eigenlijk zeggen: ‘heuvel-heuvel’. Thesla is een oude benaming voor heuvel en bergen ook. Heuvelheuvel dus.

Het kasteel Crabbenburgh is dat met de vier zuilen, uit de 19° eeuw. Kasteel Notax is een spookkasteel met eronder oude resten uit de Middeleeuwen. Kasteel Succa is van de rijke Italiaanse familie Succa in de 15° eeuw. Hier moet lang geleden ook een burcht in het water gestaan hebben. Nu is het een lustslot, dat wil zeggen: een kasteel om plezier te maken, als het ware.

Het kasteel Notax heet ook soms ‘het spookkasteel’, want hier gaat een oude legende over één of ander ambetant spook.

Kom, meester, pak die bus. Maar jongen, die bus gaat naar Zele!

We komen om half twaalf op school aan. Klets-en doornat. Maar we kijken in onze klas nog gezellig naar een paar video’s over NOG nattere dingen: de Tsunami van Japan in 2011.

Daar voelen we ons in vergelijking echt wel droog bij…

 

M.Dhoore